Steven Michel werkte als performer samen met een resem choreografen, theater- en filmregisseurs, waaronder David Zambrano, Falk Richter, Lukas Dhont, Daniel Linehan en Maud le Pladec. Hij ging ook een langdurige samenwerking aan als performer in het werk van Jan Martens, meer bepaald in SWEAT BABY SWEAT (2011), VICTOR (2013), THE DOG DAYS ARE OVER (2014), THE COMMON PEOPLE (2016), RULE OF THREE (2017), any attempt will end in crushed bodies and shattered bones (2021) en VOICE NOISE (2024).
Doorheen de jaren verschoof de aandacht van Steven ook meer en meer richting zijn eigen choreografische praktijk. In 2009 creëerde hij in samenwerking met Nicholas Aphane het duet ± Even but Odd waarbij de focus ligt op ritmiek voortgestuwd door lichaamspercussie. Zijn afstudeersolo The Desert of Milestones (2010) werd eveneens gedreven door percussieve, muzikale scores. In de voorstelling sleurt hij de kijker mee in een fictionele trip die wordt gekleurd door een inventief gebruik van geluid en beeld. Na het afronden van de solo werkte Steven samen met danser/choreograaf Marcus Baldemar aan een onderzoeksproject met de titel Model (2012). Ze baseerden zich hierbij op het boek Notes on the Cinematographer van Robert Bresson en gebruikten het cinematografische vocabularium om een performatief en choreografisch systeem op poten te zetten.
In 2014 vatte Steven een diepgravendere cyclus aan gebaseerd op het thema ‘audio-vision’, waarbij de relatie tussen twee van zijn stokpaardjes - beeld en geluid – verder wordt geëxploreerd. Hij kijkt daarbij vooral naar hoe de elementen elkaar sturen en versterken binnen een performancesetting. Dit resulteerde in de solovoorstelling THEY MIGHT BE GIANTS (2016). In dit werk koppelt Steven geluid en beeld aan zijn voorliefde voor animatie en ritme. In THEY MIGHT BE GIANTS wordt het lichaam op gelijke voet behandeld met het licht, de scenografie en de muziek om op scène een synesthetische symfonie te creëren die tegelijk de verbeelding prikkelt en de perceptie ontregelt. Voor dit project koos Steven voor een uitgesproken interdisciplinaire samenwerking: hij nodigde Hans Meijer uit om het lichtontwerp te creëren en het artiestenduo Sarah&Charles tekende voor de scenografie.
Zijn interdisciplinaire aanpak – met het fuseren van performance en andere kunstvormen, met een sterke nadruk op beeldende kunst en de relatie tussen geluid en beeld - komt bovendrijven in zijn werk als choreograaf en in zijn parcours als performer. Zijn volgende project Affordable solution for better living (2018) is een samenwerking met de Franse beeldend kunstenaar Théo Mercier. Daarin bestuderen ze gestandaardiseerde lichamen en vaststaande structuren en hun relatie tot de illusie van vrijheid die verspreid wordt door bedrijven. De productie kwam tot stand onder de vleugels van Nanterre-Amandiers (olv Philippe Quesne) en beide makers wonnen er een Silver Lion mee op de Dansbiënnale van Venetië 2019. Na deze succesvolle samenwerking maakten Steven en Théo Mercier bij Nanterre-Amandiers een nieuwe productie, BIG SISTERS, die in maart 2020 in première ging.
In 2021 ging een nieuwe solo van Steven in première DATADREAM. Hierin onderzoekt hij hoe technologie het lichaam en de psyche beïnvloedt in relatie tot de werkelijkheid, spiritualiteit en “andersheid”.
Sinds januari 2023 werkt Steven Michel aan het serieproject MEMBRE FANTÔME, dat plaatsvindt in medische omgevingen en gevangenissen. Voor deze samenwerking met La Comédie in Clermont-Ferrand en het IME (Institut Médico-Éducatif) in Theix nodigde Steven geluidskunstenaar Raphaëlle Latini uit, met wie hij ook samenwerkte voor zijn solo DATADREAM.
Momenteel tourt Steven met VOICE NOISE van Jan Martens en Heliosfera van choreograaf Vania Vaneau en werkt hij aan nieuw eigen werk GHOSTBUSTERS (werktitel, première 2025). GHOSTBUSTERS wordt een auditieve en fysieke performance voor verschillende performers, geïnspireerd op het begrip 'hauntology'.
(Steven Michel is een van GRIP’s artistieke leiders. GRIP is een dansorganisatie geleid door choreografen Femke Gyselinck, Jan Martens, Cherish Menzo en Steven Michel zelf.)